Lady 2.0

To zdjęcie zrobiłam jesienią w Reykjaviku - ciągle mnie bawi.  

Znacie? To posłuchajcie

"Każdy negatyw, każda fotografia to wejście do czyjegoś domu, próba wśliźnięcia się, zaskarbienia czyjegoś zaufania, przymilne uśmiechy i kłamstwa, które (...) są w dobrej wierze, więc nie stoją na drodze do zbawienia;  i liczne odmowy (...) zdjęcie mówi tylko, że "tak było", ale nie dopowiada: musiałem znosić upokorzenia, żeby to pokazać. Fotografia nie mówi: tego nie pokazałem, bo mnie wyrzucono za drzwi, bo mi ktoś nie uwierzył."

To Wojciech Nowicki o Zofii Rydet ("Dno oka", Wołowiec 2010 - eseje o fotografii, polecam szczerze i  z przyjemnością). Jakby znajome..  No, ale droga do zbawienie nie jest zamknięta :)

Sputnik na Migawkach

Podgląd

Zapraszamy na spotkanie z polską ekipą Sputnika - będą fotografowie, będzie też Ania Nałęcka, która pięknie projektuje nasze książki, i Marzena Michałek, która nami sprawnie rządzi.
Pokażemy zdjęcia z Islandii (na razie wybór można obejrzeć tutaj: BLOG SPUTNIKA), opowiemy jak się pracuje  fotografom w grupie.

Spotkanie na Chłodnej 25, 19 stycznia o 17 - organizują Migawki.

Zapraszamy!

Lady and Gentleman

 

Tak mi wstyd, strasznie wstyd, znów zakochałam się..... Nie chciałam fotografować "jak wszyscy", ale wpadłam w iphone'a jak śliwka w kompot. Chyba kocham ten... aparat. 

 I resisted for a long time - but once I got my iphone I fell in love with it.

Ladies

 

Znalazłam niedawno pocztówki, które z Florencji wiele lat temu przywieźli moi rodzice. Portrety Bronzina – moje ulubione, niezmiennie od lat. Forma wysmakowana, technika palce lizać. Twarze spokojne, jak maski, 

a pod spodem morze emocji.

Lukrecja Panciatichi i mała Bia, córka Kosmy Medyceusza (umarła, kiedy miała 5 lat).

Postcards from Florence. Bronzino’s portraits – my favourite now and years ago. Beautiful gowns, calm faces – we can only guess what emotions are hidden under these masks.

Wasze zdrowie / Happy New Year 2011

Powrót różowego

Trochę Islandii czyli jak nie zostałam fotografem krajobrazu / How I did not become a landscape photographer

Nie zostałam landscape photographerem, ale było blisko. W ramach naszego sputnikowego projektu (www.sputnikphotos.com) miałam fotografować wodę – tej na Islandii dostatek, w różnych formach. Liczyłam też na ludzi – z tym gorzej. Znajdujesz sobie najpiękniejszy basen / źródło geotermalne / lodowiec i po przyjeździe okazuje się – nikogo. Dla osoby skupionej dotąd na ludziach, relacjach to było zaskoczenie.

Dobra, pejzaż, obiekty itd. to też wyzwanie. Okazuje się, że większe niż można przypuszczać – jak sfotografować pejzaż, żeby nie było za pięknie? Żeby nie trąciło pocztówką? A może powinno być coś z pocztówki i obrazka na ścianę..? I żeby to jednak była Islandia i woda?

 I did not become a landscape photographer in a very simple way – I was supposed to shoot water in Iceland. There is plenty of water there, in different forms. A lot of water, no people. It was a challenge. The landscape was a challenge – how to shoot a landscape without making a postcard?

O wodzie / Water

 

  

Na Islandii fotografowałam wodę - było tak, jak widać wyżej. / I was shooting water on Iceland - see above.

Przepraszam, zaraz wracam / Sorry, I'll be back in a while

Długo mnie nie było, ale już wracam do żywych czyli do bloga. Za długą nieobecność przeprasza smutny islandzki chłopiec. Gdyby ktoś chciał zobaczyć, co działo się od ostatniego postu - zapraszam na bloga z islandzkimi historiami.

http://icelandictales.sputnikphotos.com/

Sorry for this long absence. This Icelandic boy from Holmavik says sorry, too. If you want to see what was happening in the meanwhile please have a look here:
http://icelandictales.sputnikphotos.com